Küresel rekabette
bir yer edinmenin yolu olarak, hedef kitlenin yaşam tarzını
incelemek, bu yaşam tarzının 2-3 yıl sonra gerektireceği hizmetleri
belirlemek ve bu hizmetleri kolayca verebilecek teknolojilere yatırım
yapmak düşüncesine bu köşenin okuyucuları yabancı değildirler.
Bir ulusal uzgörümüzün olmaması, uzun erimli bir teknoloji
politikamızın bulunmayışı da bu alandaki en büyük
eksikliklerimizden olmuştur ve son zamanlarda sıkça dile
getirilmektedir. Neyse ki, ilk “Ulusal Uzgörü Çalıştayı” geçen
hafta yapılmıştır, en azından eksik yanlarımız irdelenmektedir.
Bu konuya izleyen haftalarda değineceğim.
Hız tutkunu olduk. Bir yerde olan olayı
anında öğrenmek tutkusu sardı toplumu. Giderek neredeyse olayı
olmadan önce bilmek isteyeceğiz. Birisinin düşüncesini herkesten önce
öğrenmek istiyoruz. Yakında daha düşünülmeden bilmek gibi
isteklere kapılacağız. Yaşam tarzı böyle, ileride görünen de
farklı değil.
Bu yaşam tarzına uygun hizmetler
olarak, zaten ses açısından her an yanınızda size özel olan iletişim
aygıtınıza yakın zamanda veri yeteneğini de yükledik. WAP, GPRS
gibi teknolojiler ile artık internet de cebinizde. Peki daha ne kadar
çabuklaştırabiliriz bilgiye erişmeyi?
Özel palm-top’lar, reklamlardaki eli
kolu sargılar içindeki kullanıcıda olduğu gibi parmağınızın
dokunuşuna bile gerek bırakmadan sizi bilgiye yönlendiriyor. Artık,
teknolojik sınır insan bedeninin arayüz hızını zorlamakta.
Önceki hafta sorduğum, insanların aklından
geçenleri aktarmaktaki beklentisine yanıt vermekte yetersiz kaldığına
değinen, kulak, ağız, göz gibi iletişim çevre birimleri yerine,
“Gidip kafama bir USB port’u mu taktırsam acaba?” şeklindeki
soru buna işaret etmekteydi.
Bir süre, insan bedeninin “yavaş”
kalan bu çevre birimlerinin açığı sözcük algılama, yapay us gibi
dış destekler ile kapatılacağa benzer. Ama sonra, gerçek beyinden
beyine iletişim gerekecek.
