Internet kahvesine giden çocukların gözaltına alındığını okuyunca hatırladım o günleri; hiç bitmeyen çocukluğumu. Ne mahalle maçlarının yapılacağı boş arazi kaldı, ne üç turu 25 kuruşa binilen bisiklet parkurları. Boş sokaklarda bilye yuvarlayan, uzun eşşek, birdirbir oynayan, kukalı saklambaç yahut çelik-çomak peşinde koşuşturan kimse kalmadı. Dar sokakların ince kaldırımları otomobillerin işgaline uğradı. Çocuklara kala kala üç metrekare balkonlar kaldı.

Sokak çocuğunun anlamı kaydı. Artık geceleri ATM makinelerinin konulduğu hücrelerde üstüste yığılıp, birbirine sokularak ısınan tinerci çocuklar geliyor akla. Üşüyünce yakıp içlerini ısıtacak hayalleri bile olmayan çocuklar. Bizim çocuklarımız.

Çocukların mahkum edildiği bu "büyük kapatma"dan ne yoksul çocukları kurtulabildi ne de varsıl. Avunsun diye çocuklar, herbirine küçük birer servet ödenen "pokemon" oyuncakları alınıyor şimdi. Ama yalnız, yapayalnız, odalarına kapatılmış çocuklar. Oysa hayat oyunu kavramaları için, arkadaşlarıyla oyun oynayacak yaştalar. Kapatıldıkları odalarında ise bir elle bir baştalar.

Çocukların tüm kaleleri zaptedilmiş, tüm tersanelerine girilmiş, arkadaş orduları dağıtılmış durumda. Üzerinde özgürce koşturacakları küçücük toprak parçaları, tahtadan atları, rüzgardan kanatları hiç olmayacak. Onlar açık alanlarda asla oynayamayacak.

Milyonlarca çocuk için bilgisayar başına geçmek, Internet’te dolaşmak, rengarenk oyunlara kavuşmak belki de tek hayal. Büyük kapatılma döneminde yalnızlığı giderici tek avuntu. Yaşları tutmasa da arada bir Internet kahvesine gitme kaçamağı ise grup içinde bulunma içgüdülerinin doğal sonucu. Yasalar elvermese de çocukların birarada olma, birlikte oynama özlemlerini idarici mekanlar olarak görülemez mi Internet kahveleri?

Biz büyükler bu kadarcık hoşgürülü olamaz mıyız? Evde, okulda, sürekli kapalı tutulmaları için ne günah işledi çocuklarımız? Internet kahveleri çocukların güvenliği için daha korunaklı hale getiremez mi polislerimiz? Sokağa çıkınca ille de tinerci mi olmak zorundalar özgürce dolaşabilmek, oynayabilmek için?

Internet kültürü hayatı değiştiriyor. Bir tek değişmeyen kaldı. O da zaptiye donanımlı kafalarımız.