Bir başbakanın, slogan niteliğindeki bu sözleri göz boyama ve boş laf sayılabilir. Ancak Blair, sözlerinin arkasındaki vizyonu ve programı da açıkladı: Bütün devlet okul ve kütüphaneleri 2002’ye kadar online oluyor. Bin adet bilgi teknolojisi eğitim merkezi kuruluyor. 100 bin yoksul aileye elden düşme bilgisayar sağlanıyor. Bilgi teknolojisine giriş kurslarının fiyatları yüzde 80 düşürülüyor. İşsizlere iş arama kolaylığı getirecek Öğrenme ve Çalışma Bankası kuruluyor. Bu, bir online bilgi alışveriş sistemi olacak. Bütün iş ve işçi bulma merkezleri buna bağlanacak.

Blair, hükümetinin “herkese Internet” programının ana fikrini de açıkladı: “Bilgi, yeni ekonominin temelidir. Bilgi ekonomisi, bir azınlığın değil çoğunluğun ekonomisi olmalıdır.”

İngiltere’nin e-ticaret cirosu yılda 1,89 milyar dolar hesaplanıyor. Almanya için bu 1,65 milyar dolar, Fransa için 1,2 milyar dolar, Avrupa Birliği ortalaması ise sadece 484 milyon dolar.

İngiltere’de her 6 kişiden biri Internet kullanıyor. Bu sayı, ABD’de her iki kişiden biri! Bir İngiliz, haftada ortalama 12 saat Internet’e bağlı.

İngiltere’nin Internet’e daha çok bağlanmasını engelleyen ise, İngiliz Telefon İdaresi British Telecom. Çoktan özelleştirildiği ve sözüm ona rakipleri olduğu halde bir tekel gibi davranarak ISS’lerin sınırsız Internet’inin önünü kesiyor.

Ancak İngiliz hükümetinin, telekom rekabetini denetleyen üst kurulu OFTEL, radikal bir karar aldı. BT’nin, ISS’lerden, Internet kullanımı için süre değil, hat başına para almasını kararlaştırdı. 1 Şubattan sonra İngilizler, tıpkı Amerikalı yeğenleri gibi Internet için telefon parası ödemeyecekler.

Böyle bir kararı, ancak vizyonu olan bir hükümet alabilirdi. Biz, TT için fal açmaya devam edebiliriz.