İş ortamımızda bilgiyi paylaşmak için elektronları kullanırken, içinde annemizin, karımızın, çocuklarımızın da bulunduğu toplum (yani çoğunluk) bilgi paylaşımı için molekülleri kullanıyor hala. Zaman geçtikte, teknoloji içimize her gün artan bu hızıyla girmeye devam ettikçe, sokaktaki adamın da moleküllerden, elektronlara geçişi hızlanacak bence. Paylaşılan bilginin içeriği değişmeyecek belki, ancak sunumu değişecek.

Bilgi paylaşımının elektonları kullandığı ilk dünya tabii ki Internet. Bu teknolojinin halka bizim kadar hızlı inememesinin küçük bir sıkıntısı var tabii ki, web’e bağlanmak için, hala bir bilgisayar gerekiyor. Bilgisayar ise, telefon ya da bir radyo alır gibi kolayca parasını verip alabileceğiniz bir cihaz değil.

Arşivleme, bilgiyi arayarak bulabilme, bilgiyi yazıcıdan basabilme gibi özellikler ise sadece elektronlarla taşınan bilgide var. Bir kitabın içinde arama, tarama yapmak, ya da yüzlerce kitaplık bir bilgiyi küçücük bir el bilgisayarına hapsetmek kağıdın altından kalkabileceği bir iş değil.

Öte yandan, insanlar, ekrandan okumaktan nefret ediyorlar. Tabii ki, HTML ya da başka web teknolojileri de hala okunabilirlik alanında çok yetersizler. Bazı web sayfalarını değil okumak, nerede hangi bilginin olduğunu anlamak bile mümkün değil.

Bütün bunlar ise, gelişen elektronik kitap teknolojilerinin önünü tıkayacak engeller değil. Bundan yirmi yıl sonra, çocuğumu okula gönderirken, sırt çantasında taşıyamayacağı kadar ağırlıkta bir sürü kitap koymak zorunda kalacağımı, işin daha da kötüsü, bu kitapları basmak için hala, binlerce ağacı kesmek zorunda kalacağımızı sanmıyorum ben. Gelecek moleküllerin değil, elektronların geleceği olacak o yüzden. Bilgi paylaşımı alanında, elektronların nasıl başarılı olabileceklerini, ve şu an altından kalkamadıkları sorunlarını nasıl girebileceklerini tartışmak ise uzun bir konu. Elektronların başarılı olmaları için gereken şartlar, önce moleküllerin neden bu kadar başarılı olduğunu analiz ederek incelenebilir çünkü. Gelin bunu ilerideki yazılarımıza bırakalım.