Sanırım evlere bilgisayar girmesinin de önemli bir rolü oldu. Ama asıl etken, sokaktaki şiddetin yarattığı aşırı korku idi. Korkulmayacak gibi de değildi doğrusu. Hangi ana baba, kaç yaşında olursa olsun, hatta üniversite çağında bile olsa, çocuğunun akşam eve kazasız belasız döneceğinden emin olabiliyor ki?

Sokağın acımasızlığı ve öfkesi, genç ana-babaları çocuklarını aşırı koruma altına almaya adeta mecbur bıraktı. Çocuk bu, koşup oynayacak, bağırıp çağıracak. Hayatı bir oyun gibi öğrenecek. İşte ev bilgisayarları ana babaların imdadına tam da bu sırada yetişti. Sıradan bir eşya gibi alınabilen bilgisayarlar, çocukların sokağa, daha doğru dürüst alışamadan, elveda demesine yol açtı.

Son günlerde genç ana babaların sürekli "hiperaktif" çocuklardan bahsettiklerine tanık oluyorum. Evde ele avuca sığmayan, okulda öğretmenleri ve diğer öğrencileri bizar eden çocuklar. Aslında pek çoğu, ana babalarından çok daha iyi eğitim olanağına ve yaşam şartlarına sahipler. Odalarındaki bilgisayarlara oyun programları yetiştirmekte zorlanan ana babalar, sokağın vahşi ürkütücülüğüne karşı bir tür gizli karantina uyguluyorlar. Ama sokağın şiddetine karşı "aşılanmayan" bu çocuklar, eninde sonunda caddelerde yürümek zorunda kalacaklar ve "bağışıklık" kazanmadıkları hatta hiç tanımadıkları şiddet, acı ve öfke seli karşısında çok çabuk yıpranacaklar.