Bazı şeyleri anlayamadan göçüp gideceğim bu her yanı yemiş dolu dünyadan. Anlayamadıklarımın başında da ülke içi gündemle dünya gündemi arasındaki uyumsuzluk gelmekte. Uzun bir süre, bir incir çekirdeğini doldurmayan konularla boğuşup, günlerden birgün ve genellikle yumurta kapıya geldiğinde, yüzlerce yıllık uykusundan yeni uyanmış “mağara ahalisi” (eshab-ı kehf) misali “bu da nereden çıktı şimdi” demekle malulüz.

Duyarsızlıklarımızın başında, kapısında kuyruk oluşturduğumuz Avrupa Birliği’nin standartlarına uyum konusunda hazırlanmak açısından vurdumduymazlığımız geliyor. Sağlıktan eğitime, yeni iş alanlarının geliştirilmesinden işgücünün kalitesinin artırılmasına dek onlarca konu Avrupa Birliği üyeleri tarafından bıkıp usanmadan tartışılıyor. Yeni Avrupa Birleşik Devletleri’nin ABD ile rekabetinin olmazsa olmaz koşulları birbir saptanıp ortaya konuluyor ve gerekli önlemler alınmaya çalışılıyor.

Üye ülkelerin çoğunda yüzde 10 ve üzerinde seyreden işsizlik oranlarının aşağıya çekilmesine ve topluluğun onbeş milyon işsizine iş ve aş sağlanmasına çalışılıyor. Bu oranların yüksekliğine karşın AB’de şu anda bilişim sektörünün bir milyona yakın kalifiye işgücü talebi var. Bu sayı iki yıl içinde iki milyonun üzerine çıkacak. Bunun bir tek anlamı var. Acilen eğitimin biçimini, programlarını ve belki de ereklerini yeniden gözden geçirmek ve yapılandırmak.

Lizbon Zirvesi’nde yayınlanan Topluluk Ortak Bildirisi’nde, ne yapılacağı çok açık vurgulanmakta.

Bildiriyi okuduğunuzda, acaba Lizbon’da politikacılar mı yoksa bilişimciler mi toplanmış diye soruyorsunuz.

Oysa bizdeki devletlu, şevketlu ve heybetluların gündeminde neler var dersiniz?.. Küçük kasabalar güzel ve sevimli olabilir ama, küçük kasaba ideolojisi hiç öyle değil. Hele bir de Türkiye gibi bir koca ülkeyi yönetmeye sıvanmışsa…