Joseph Schumpeter, 1942’de, Kapitalizm, Sosyalizm ve Demokrasi adlı kitabında şöyle yazıyor : “Ders kitaplarında verilen resimden farklı olarak, kapitalist gerçeklikte esas önemli olan fiyat rekabeti değil, yeni ürünlerden, yeni teknolojilerden, yeni arz kaynaklarından, yeni tip organizasyonlardan gelen ve varolan şirketlerin kar marjlarını kırpmaya değil, onların yaşam temellerini ortadan kaldırmaya yönelik olan rekabettir.”

Çok ilginç değil mi ?

Anlaşılan bu tür stratejik görüşler düzen yıkıcı yeni teknolojilerle birlikte ortaya çıkıyor. Sonra bir süre unutuluyor.

İş yaşamında teksir makinesinin yerini fotokopinin, teleksin yerini faksın, daktilonun yerini bilgisayarın alması önemli teknolojik gelişmelerdi. Ama hiç biri bunları kullanan şirketlerin gelişme sürecinde ölüm kalım sorunu yaratmadı (Kuşkusuz, bunları üreten şirketler açısından aynı şeyi söyleyemeyiz !).

Son 5-6 yıldır ise durum git gide farklılaşıyor. Bazı şirketler harıl harıl dijital organizasyonlarını geliştiriyorlar. Bazı şirketlerin ise ne olup bittiğinden haberleri bile yok.

Bazı şirketler iş süreçlerini dijital ortama taşırken, bazı şirketler hala bilgisayarlarıyla boğuşuyorlar, e-postanın bir işe yarayıp yaramadığını tartışıyorlar. Telefonlu, fakslı iş görme düzeninin gelecek yıllarda da yeterli olacağını varsayıyorlar.

Konunun danışmanlarından James Cortada, Best Practices in Information Technology adlı kitabında “Herşey şirketinizin başarısızlığına ya da başarısına yol açacak temel iş gerçekliklerindeki değişimi net bir biçimde anlamakla başlar. Bunları ihmal etmeniz size mutlaka zarar verecektir” diyor.

Ancak Dijital Organizasyon Teknolojileri’ni hemen görmek mümkün değil.

Bazı şirketler dijital teknolojilerden yararlanarak üstünlüğü ele geçirirlerken, bazı şirketler bir şeylerin köklü biçimde değişmekte olduğunu göremiyorlar.

Oysa, dijital teknoloji iş dünyasını ve iş görme biçimlerini çok ciddi bir biçimde değiştiriyor.