Beş cümlede özetlediğimiz böyle bir sistemin işlemesi için temel koşul: Kente ilişkin tüm bilginin dijital olması... Nasıl? Çok basit. Tüm tren, tramvay ve otobüs tarifelerini, açık ve kapalı yolları Internet’e taşırsınız. Sürekli yenilersiniz. İsteyen, açar bakar. Evet, bu kadar basit. Ama bizim ölçütlerimiz açısından o kadar da zor. Çünkü “gerçekten işleyen” bir tarife sisteminin olması gerek. Almanya ise, 1910’dan beri kamu taşımacılığının anayasasını yazanlardan. Almanya’da şehirlerarası tren, banliyö, metro, tramvay, otobüs ve yer yer nehir gemileriyle sağlanan muazzam kamu taşımacılığı ağı dakiktir. İstasyonlara giren trenlerin hangi vagonunun nerede duracağı bile bellidir. Örneğin, birisi bizi karşılamaya gelmişse, peron boyunca oraya buraya bakınmaz, vagonunuzun kapısının önünde sizi şıp diye bulur. Otobüs seferleri de aksamaz. Tramvaylar, kendilerine ait yollarda vın diye saniyesinde gider.

Alman kamu taşımacılığındaki düzen, işte Stuttgart kenti için Internet’e aktarılıyor. 700 yıllık şarapçılığı, kaplıcaları, 200’e yakın yayınevi ve sanayii ile ünlü 600 bin nüfuslu bu eyalet merkezinde ulaşım, 2003’ten itibaren çok daha rasyonel olacak. Bu sistem başka kentlere de uygulanacak. Biz ise 2003’te İstanbul’da kaç yüzbin sürücüden fırsat bularak A’dan B’ye otomobille gitmeye çalışacağız. İstanbul’a iki saat uzaklıktaki Alman taşra kentindeki trafik uygarlığının hayalini bile kuramadan.